Second Economy

W. Brian Arthur geeft hier strikt logisch de richting aan waarin het heen gaat met de beschikbaarheid van werk. Verrassend hoe weinig dit perspectief wordt meegenomen in discussies over politiek en werkgelegenheid.

http://www.mckinseyquarterly.com/The_second_economy_2853

Doenkers

Doenkers

De wereld van organisaties wordt graag verdeeld in denkers en doeners. Doeners zijn OK. Ze zijn actiegericht, steken hun handen uit de mouwen en durven stappen te zetten zonder volledig de consequenties te overzien. Denkers worden iets minder gewaardeerd. Die analyseren veel, zitten vooral in hun hoofd en nemen moeilijk beslissingen. Hoewel de wereld vooral in beweging komt door doeners, valt niet te ontkennen dat er de nodige foutjes worden gemaakt. Op macro niveau valt te denken aan het construct Europa of menig stuk nationale wetgeving. Bedrijven weten er ook weg mee als het bijvoorbeeld om fusies bij het spoor of schaalvergroting in de zorg en de financiële wereld gaat.

Natuurlijk is er ook nagedacht voorafgaand aan al deze beslissingen, maar de vraag rijst of dit degelijk is gebeurd. Vaak wordt nagedacht met het ego of een ‘copy-paste’ subpersoonlijkheid aan het stuur. “Wat daar werkt moet voor ons ook werken”. “Die wet moet er vòòr 1 januari uit, linksom of rechtsom”. “Schaalvergroting is natuurlijk efficiënt; vaste kosten verdelen over een grotere omzet; dat is toch logisch?”.

De denkers hebben zeker vooraf hierover een uitspraak gedaan. Vaak zijn ze vervolgens bedankt voor hun diensten en mogen terug in hun catacomben. Met sceptici en dwarsdenkers win je immers de oorlog niet.

Waar het aan ontbreekt is de integratie van denken en doen. De houding waarbij voortdurend wordt getoetst in hoeverre het ambitieuze doel van de doeners (nog steeds) klopt. Wat zijn de uitgangspunten van het doel ook alweer? Zijn die echt geldig? Heeft de wet nog steeds maatschappelijk draagvlak? Denk aan het rookverbod. Is schaalvergroting altijd efficiënter?  Heeft dat niet ook te maken met een heldere procesvoering en effectieve samenwerking tussen mensen?

Er is behoefte aan Doenkers, mensen die beide eigenschappen in zich meedragen. Die enerzijds van aanpakken weten en willen. Maar die ook voortdurend de tijd nemen om te reflecteren en dan de daad bij hun denken voegen. Doenkers zijn niet alleen op het hoogste niveau actief. Daar heten ze hands-on CEO’s of bestuurders met visie. Die zijn overigens dun gezaaid, blijkt.

Doenkers zijn nodig op ieder niveau. Ook op de werkvloer, waar bijvoorbeeld het rijpatroon in een warehouse al jaren niet is veranderd, bij de politie waar agenten altijd in tweetallen opereren of in een bejaardenhuis waar ouderen alleen tussen de middag warm kunnen eten. Of de adepten van het gebruik van Outlook voor de planning van vergaderingen, die daardoor altijd een veelvoud van een uur duren. Dan maar tijd opvullen met ‘nog een bakje doen?’.

Doenkers sta op en neem het stuur over nu het nog kan en zorg dat je weg blijft van de afgrond (van de doeners) of het mulle zand (van de denkers).